Pukeltasza i Mundurek


Jak żech cho­dzioł do szko­ły, a niy boło to leko, niy boło, musio­łech raniuś­ko ze pry­ka wylyjść noj­póź­nij za dzie­siyńć łosmo. Dziob sie łoplu­skać, zym­by wypu­cu­wać i do zdrza­dła wej­rzeć na moje wosy jak sto­jom — czy bydzie loło abo bydzie sucho. Niyskorzi zno­leźć mun­du­rek, bo bez nie­go niy wlej­ziesz do szko­ły, mom go, chca łoblyc, a tu widza na bio­łym kra­glu flek, drap­ko pod koko­tek we aus­gu­sie, a tu niy ma wody, zaś kajś pynk­noł laj­tung, a kra­gel cor­ny. To nic. Heftna go na łopak ale noj­przód go prze­bi­glu­ja — i fer­tig, tasia na pukel i we san­da­lach drap­ko lecieć do szko­ły. Jak tak leca, spo­mnia­ło mi sie, dyć jo niy zro­bioł zada­nio ze maty niy naszpi­co­woł blajsz­ti­ftow i kre­dek. Byle mom chlyb z toma­tom i łogor­kiem. Gynau jak rech­tor dzwon­kym huś­toł ‚stoł żech we raji, pole­ku wleź­li my do kla­sy. Tasia noj­przód pod blat ze ławki,a nawiyrch heft do maty. Po kar­ku leje mi sie strach bo niy mom tych słup­kow na dzi­sioj, bo i jak i kej, jak wco­ra niy boło casu, gra­li my coł­ki dziyń we fus­bal na kopli. Czech na czech do dzie­siyń­ciu torow i nowy welu­nek. Jak żech przy­szoł do dom boło ćma i boł żech blank wyplom­pa­ny. Do tego sztro­mu zaś niy boło, a przy kar­bit­ce niy pora­dza racho­wać. Jak mnie Glacok spy­to cza­mu niy mom to mu powiym co prą­du nie było na naszej uli­cy. Teroz ino rzy­kać co by ta lek­cja jak noj­drab­ci sie skoń­czo­ła. Nareście prze­rwa — wart­ko leca na plac, po tro­cha swiy­że­go luftu. Jak żech dych­noł, spo­mnia­ło mi sie że mom we tasi szloj­der, to by szło tro­cha na ciom­ple poszczy­lać, ale nic ze tego bo kla­sa zawar­to. Na dru­gi lek­cji tro­cha my ze pol­ski­go pocy­ta­li i koż­dy musioł cosik do tego napi­sać. Jo tam za dużo niy napi­soł, ale zro­bioł żech noj­lep­szy śla­cek i za to dostołch czwor­ka. Bydzie sie cym poasić w doma i moż­no niy byda musioł won­glo ze pyw­ni­ce na wiyrch targać,bo i tak niy mom sio­ły po wco­raj­szym dniu. Na nostymp­nyj lek­cji mie­li my bio­lo­gia, to coł­ko kla­sa poszła do łogród­ka. Rechtor poko­zoł nom kaj co mo zaflan­co­wa­ne i posio­ne. Pokozoł nom obe­ri­ba, radi­ski, rabar­ber, łogór­ki i ekle­ru­je co jest co .Dyć my niy som ze mie­sionc­ka, abo ze blo­kow na losa­dzie Jana. Kożdy to mo we łogród­ku pod domym. Cosik mnie pikło na koniec i spy­toł żech sie Glacoka — kaj mocie posio­ny Natron? Lepi boło niy pytać! Skuli tego musa po lek­cjach pie­ro­nym ciyr­pieć, bo musa jed­na godzi­na łostać i dwie­sta razy naszkry­flać „Nie będę prze­szka­dzał na lek­cji”. Jak ink­sze chop­cy byli juz we doma to jo samuc­ki we kla­sie siu­poł i pisoł az na pal­cach mioł żech bla­zy. Inksi na pew­no gra­jom we fus­bal abo poje­cha­li na gli­niok sie kom­pać, a jo musza ta godzi­na jakoś prze­mi­tryn­żyć. No ale i to zech szaf­noł, coł­kym wysu­szo­ny i god­ny przy­szoł do dom i łospra­wiom Mamie co to boł za ciynż­ki dziyń. Ale sie łopła­cio­ło bo dostołch czwor­ka ze pol­ski­go. Te szkol­ne casy boły rich­tig ciynż­ke, ale żech wszyst­ke szko­ły szaf­noł. Rechtory naucy­li mnie racho­wać, pisać, gumo­wać i gupich pytań niy zado­wać i za to trza im podzyn­ko­wać.

A na koniec mi się spo­mnia­ła tako pio­syn­ka. Pewnikiem jom zno­cie:
„Jak jo cho­dzioł do szko­ły,
uczy­ły mnie rech­to­ry:
jedyn, dwa, trzi, śty­ry,
to są piyk­ne lite­ry.
Jak jo cho­dzioł do szko­ły
uczy­ły mnie rech­to­ry:
piwo pić, w kar­ty grać
i z dzioł­cha­mi tań­co­wać”.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/04/pukeltasza-mundurek/

Przed Wielkanocą

Easter
Już nie­dłu­go Zmartwychwstanie,
w doma wszyst­ko cze­ko na nie.
Stół przy­bra­ny od para­dy,
som mazur­ki i rola­dy.
I kro­szon­ki i wen­dzon­ki,
a w koszyc­ku tyż świen­con­ki.
Som i wusz­ty, bale­ro­ny,
dwa galer­ty i bon­bo­ny.
Jest tyż zista i koło­cze
z makiem, syrem, som syn­ko­cze.
Gryfny kokot sie­dzi w jaj­cach,
hazok dusi sie zaś w gar­cach.
Wszystko wonio i paru­je,
chop zaś w pie­cu mi haj­cu­je.
Jo uwi­jom sie już drap­ko,
by Wielkanoc prze­szła gład­ko.
Ale… czy ło to cho­dzi­ło,
by na jodle sie skoń­cy­ło?

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/04/przed-wielkanoca/

Napad na przistanku

New Day 1 - Beatdown 02-18-08

- Jorguś, dobrze żeś przi­szoł, to sie poło­spra­wio­my swo­bod­nie póki moji niy ma. Powiym Ci co mie łostat­nio spo­tka­ło.
— Wygrołeś w tot­ka?
— A kaz tam. Nic z przi­jym­no­ści. Baba mie spra­ła pary­zo­lym na przi­stan­ku.
— A cymu tego niy mogła zro­bić w doma, w kuch­ni, antry­ju abo izbie?
— Przeca nigdy bych jom niy wpu­ścioł do dom. Acha, zapo­mnio­łech Ci pedzieć, że to niy boła moja żon­ka ino cudzo Baba łod cudze­go cho­pa.
— To coz cudzo Baba mia­ła do cudze­go cho­pa, wto­rym — jak dobrze myśla — jest żeś do ty cudzy Baby? Dobrze godom?
— Niby jest to logicz­ne, ale musa ci naświe­tlić oko­licz­no­ści, poprze­dza­ją­ce te tra­gicz­ne wyda­rzy­nie na przi­stan­ku, ino musa do blum­wa­ze wra­zić te kwiot­ki.
— Skond mos te faj­ne kwiot­ki?
— Dostołech je łod ty Baby co mie spra­ła pary­zo­lym.
— Niy rozu­mia. Sparła cie pary­zo­lym a potym dała ci kwiot­ki? To sie prze­ca niy trzi­mo kupy, abo coś krę­cis, abo Ci sie uwi­dzia­ło!
— Jakby niy te kwiot­ki i te buły na łebie som bych tak pomy­śloł, ale to som realia widocz­ne i pach­ną­co — kolo­ro­we.
— To rozu­mia. Kwiotki wonia­jom, a Twoje buły majom taki kolor modro-sino-cer­wo­no-zie­lo­no-kafe­braun. Dali niy­wie­la z tego rozu­mia.
— Jorguś, musa Ci to poło­spra­wiać łod pocont­ku. Poszołech w szczo­da na wie­cor na auto­bus, tak kaś wele poł szo­sty. Juz boło ciym­no. Stoja i filu­ja kaj tyn auto­bus, a tu nogle cuja, że pary­zol łomie sie na mojym łebie i kar­ku, a do tego sły­sza z zadku: Ty pie­roń­ski giź­dzie, zaś żeś prze­pioł coł­ko ryn­ta? Żech boł tym zszo­ku­wa­ny, toch sie ino zaco­nioł ręka­mi i sklu­pio­łech sie w natu­ral­nym odru­chu. Jak moja prze­śla­dow­czy­ni zro­bio­ła mało pau­za coby myśla sznap­nąć luftu, to jo sie łobro­cioł gym­bom do ty furie i… i…
— … i co, zacon­żeś ucie­kać?
— Niy Jorguś, usły­szo­łech taki tekst:
— Och ponoc­ku, wybo­com, jo myśla­ła, że to moj ślub­ny, bo mocie tako sama man­sie­stro­wo jakla i cop­ka, niy­dzi­wo­ta żech sie pomy­lo­ła.
— O Jezusinku, co jo Wom zro­bio­ła! Ale wyboc­cie mi boch boła tako wner­wio­no, a tu jest tak ciym­no, żech sie pomy­lo­ła. Wyciągła z taś­ki papio­rzan­ne sznup­ty­chle, jakiś śmier­dzą­cy par­fin i zacła mie pucu­wać i flyj­gu­wać. W tym wyglon­dzie juzech nikaj niy mog jechać, toz dołech sie ji łod­pro­wa­dzić do dom az pod dźwiy­rze. Jak mie moja łobo­co­ła, to sie az wystra­szo­ła. Wziona mie seblo­kła, a potym zapro­wa­dzio­ła pod koko­tek do łaziyn­ki. Dała mi gor­ki har­ba­ty z coskym i koza­ła sie ciep­nąć na szi­zlong. Rano wyglon­do­łech doś żało­śnie, ale po zapu­dru­wa­niu i medycz­nym zaklaub­stru­wa­niu co więk­szych ska­ly­cyń, chcio­łech iść do Ciebie po dora­da praw­no. Przed chał­pom ceka­ła na mie ta dzi­ko kobiy­ta i dała mi te kwiot­ki. I to jest coł­ko kry­mi­nal­no spra­wa, wto­ro mie spo­tka­ła. Skuli moji­go kolo­ro­we­go wyglą­du niy poszo­łech do Ciebie inoch Cie pro­sioł, cobyś tu przi­je­choł. I mom tako spra­wa. Jorguś! Cy jo by mog — podug Ciebie — docho­dzić spra­wie­dli­wo­ści we sądzie?

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/03/napad-na-przistanku/

Wiosna

Muddy Road
Siedza na hok­sze przi żeleź­nio­ku i tak sie kichol nad bla­chom grze­ja. Cołki tydziyń nic ino ryma, a wio­sny jak niy ma, tak niy ma. Doł by Ponbocek tro­cha cie­pła na dwo­rze, a tu nic ino topla­ka i wija. Jak sie mo pod chał­pom dro­ga ze kamiy­nia, abo ze tery to tako pso­ta idzie prze­czi­mać. Ale na Polny som kole­iny dziur­ska jak kible połne mara­su, wody i gli­ny, a we ran­cie i na przi­ko­pie jest jesce cor­ny sniyg ze zimy. Besto koż­dy co na Polny miysz­ko mo gumio­ki we lau­bie stoć. Jak musi kajś poje­chać, noprzód trza do gumio­ka, szcze­wi­ki do tasie no i we dro­ga, az do som­sio­da przy suchy szo­sy­ji. U niyw­to­rych bez wio­sna jest tyla gumio­ków co we skle­pie i coby pla­cu niy bra­kło lyga­jom je wszy­scy na kle­pi­sku we sto­do­le. Raus ze gumio­ka rajn do szcze­wi­ka i zaroz drab­ko na bus hal­te ste­la. A kej zaś nazod sie przy­je­dzie trza iść do sto­do­ły po gumio­ki, a we sto­do­le jak we sto­do­le — lota­jom kac­ki, kury i gyn­si, koty i myszy. To tyż sie niy­ło­byn­dzie bez zgor­szy­nio — som gumio­ki coł­kym łob­sra­ne, a niyw­to­re podziu­ba­ne. Przi łobly­ka­niu trza dać pozor coby niy wdep­nąć do jaj­ca abo do myszy, bo żodyn niy wiy co dzi­sioj jest dri­ny. Kożdymu sie juz łod downa cni coby ta dro­ga boła sucho i coby boło cie­pło łod jutra, a noj­le­pi łod wco­raj.

Jak sie ino zro­bio­ło faj­nie to koż­dy dostoł ucie­chy do życio i do robo­ty. Na ran­cie wyla­zły łosto­maj­te kwiot­ki i faj­no tro­wa, bo tam­te­go roku to ino pokrzi­wy i bady­lo­ki. Ludzie po robo­cie drab­ko do dom, ryl i grab­ki pod paża i do łogrod­ka. Cołke hamo­zie trza wytar­gać i na gno­jok wyciep­nąć, potym poko­pać, pogra­bić we raje potaj­lu­wać a we koż­dy raji cosik ink­sze­go poflan­cu­wać. Jak boło wszyst­ko poko­pa­ne trza mieć w kiblu wop­no ze wodom roz­cia­pra­ne, coby simiat­kym stro­my we łogrod­ku łobje­lić, a niyw­to­rym jest i to mało to tyż koż­de­go roku coł­ki pot, koż­do szta­chy­ta bydzie sztraj­cho­wa­no.

Przi tyla robo­cie żodyn sie niy kap­nął jak sie ta nasza Polno piyk­nie wypu­co­wa­ła — poty posztraj­cho­wa­ne, na ran­tach faj­no tro­wa, a we łogrod­kach modo gymi­sa goto­wa. Cołkym ze zadku we rajach sto­jom na bio­ło stro­my łobie­lo­ne, a we ich koro­nie — pisco­ły i łosy na kwiot­kach robiom muzy­ka, coł­kym na wiyr­chu we gnioz­dzie na sro­gi aście wyklu­ły sie piyr­sze bocia­ny naresz­cie. Cołko dro­ga juz wyschniyn­to, żod­nych gumio­ków, baj­tle we zan­da­lach lota­jom do fami­lo­ków, a i jak tak dalyj bydzie to i po boso­ku. Niy ma łognia w żeleź­nio­ku ani rymy, sie­dza w lau­bie pija piw­ko, kole ucha loto mucha i po leku robi sie zadu­cha, faj­nie gor­ko i weso­ło byle boło tak do lata.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/03/wiosna/

Łostuda z kotym

Cat Nap

Mom taki­go kota co mie wner­wio wiel­ce,
daja mu masz­ke­ty, a łon drze sie „Jesce!”
W słon­ku sie wygrzy­wo i kocicz­ki goni,
a mój chop ze zło­ści klnie i fest faro­ni.
Godo mi co myszy w pyw­ni­cy mu szku­dzom
i wrze­scy co kota z cha­łu­py wyklu­dzo.
Bo taki­go lynia niy trzi­mo sie w doma,
mo zlyź mu ze łoców:… kan­de­go pie­ro­na!
No to jo do skle­pu wart­ko żech pogna­ła,
trzi szłap­ki na myszy do dom przy­tar­ga­ła.
Chopek niy narzy­ko, ani niy pomstu­je,
za to kot durch mrau­czy, bo już wio­sna cuje.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/02/lostuda-kotym/