Przedświąteczno tragedyjo

Merry Christmas

Cołko tra­ge­dy­jo doko­na­ła sie w łoń­ski cwor­tek. Boła na tyn dziyń nazna­co­no bez faro­rza kolyn­da na naszy uli­cy. Tym barzi musia­łach sie chał­pom pokwo­lić. Piyrszym symp­to­mym nad­cią­ga­ją­ce­go a niy­spo­dziy­wa­ne­go kata­kli­zmu boła poran­no gim­na­sty­ka moigo życio­we­go prze­zna­czy­nio – Mariana. Przi skło­nie zasię­rzut­nym z poł obro­tym bez lewe ramie — co zawsze boło koń­co­ne efek­tow­nom stoj­kom na rękach — Mariana cie­pło coś na tepich. W pory­wie bły­ska­wicz­ny somo­ob­duk­cji, stwier­dzioł u sie­bie nagły a niy­spo­dziy­wa­ny atak blin­dar­mu. Zapodoł mi to miyn­dzy piyr­szym a dru­gym szlu­kym bon­ka­wy prze­gry­za­jąc sznit­kom ze mar­me­la­dom. Jo mu pedzia­ła coby sie tro­cha sztop­noł z tom dia­gno­zom, ale jak zawsze Baby jak mon­drze godo sie niy sucho. Pedzioł mi ino z antry­ju, że jak bydzie mioł recht, to sie to koze Richadkowi wyciąć ze miej­sco­wym zniy­czu­ly­niym. Miarkujecie, że Richad, to jest nasz fami­lij­ny dochtor. Pojechoł moj ślub­ny do robo­ty. Jo zaś coł­ko ner­wo­wo łosta­ła w doma ze noj­gor­szy­mi prze­czu­cia­mi, że moja dar­mo­wo sio­ła robo­czo bydzie do nice­go. A tu świyn­ta! Wszystke sta­żo­we mężat­ki mie rozu­miom, bo niy­ma nic gor­sze­go na świe­cie niz stę­ka­ją­cy w doma ślub­ny rekon­wa­le­scynt. A tu świyn­ta a przed niy­mi kolyn­da. Przi koż­dym zwon­ku tele­fo­nu toch az ze ner­wow pod­ska­ku­wa­ła. Zwonioła do mie pora razy moja świ­ger­mu­ter i dwie kom­rat­ki a jo sie trzon­sa­ła jak galert. No i przi­szło dran na tele­fon łod moigo prze­zna­cy­nio życio­we­go. I niy uwie­rzi­cie, łon spo­koj­nym gosym pado mi tak:
— Niy trop sie Mariko, to boł ino kluc łod chly­wi­ka, wto­rych mioł sklu­dzo­ny we bat­kach i tak mi sie masz­kyt­nie prze­wi­noł, że mie uroz­oł wele pacha­rzi­ny.
Jakby łon boł w zasię­gu moich rąk (zna­cy sie slub­ny a niy kluc) to — wierz­cie mi — jego dru­gi kole­ga dyn­ty­sta by sie coś przi­ro­bioł na świyn­ta. Dlo łodsz­tre­su­wa­nio zapa­rzo­łach sie szol­ka bon­ka­wy i jakech jom juz chcia­ła szluk­nąć, to noroz sły­sza moja noj­star­szo Kasia jak mie woło z dołu;
— Mamo, Mamo, pojdź ino drab­ko bo Amik mo w zym­bach oświe­tly­nie cho­in­ki i coś go festel­nie trzyń­sie!
Za kwil­ka juz żech boła na dole w parad­nym wohn­ci­me­rze i rich­tig, patrza na nasze­go raso­we­go kon­dla jak go cie­pie po tepi­chu. Zaroz żech spo­ko­pio­ła ło co idzie. Jednym grajf­nym rzu­tym cie­płach sie na koniec lice i wycią­głach jom ze szte­kra. Boło po spra­wie, ale wtym sły­sza jak mie ze pyw­ni­ce woło noj­mod­szy Adaś. Ślatuja niży — a mia­łach juz ruchy jak ta co na mie­tle fur­go — i co widza? Druge nasze czwo­ro­noż­ne utro­piy­nie — raso­wy dakel Pimpek — goni po ziy­mi sko­ka­ją­ce kar­pie. Jednego juz zagryz a dru­gi­go co wle­cioł pod sta­ry bifyj juz za kwil­ka tyz mioł w pysku. Dwa nastymp­ne, to my z Adasiym juz ure­tu­wa­li. Dlo porząd­ku ino Wom powiym, że te kar­pie na ziy­mia z waniyn­ki wywa­loł moj Adaś jak sią­goł po sro­gi moź­dziyż do tucy­nio łorze­chow. Jakech z umrzi­ty­mi kar­pia­mi wcho­dzio­ła na wiyrch, toch juz w antry­ju pocu­ła w luf­cie siel­ny smrod cegoś spo­lo­ne­go. A dyć, to mly­ko na pie­cu uciy­kło, bo Kasia co mia­ła go wahu­wać napra­wia­ła potar­ga­ne bez Amika dro­ty lam­pek na cho­in­ka. Po godzi­nie luftym w pomiysz­ka­niu dało sie juz dychać. Dałach sie do skro­ba­nio tych przed­wce­śnie dogry­zo­nych kar­piow, Adaś tłuk w moź­dziy­rzu łorze­chy do koło­ca a nasza śred­nio Barborka melo­ła mak na makow­ki. Wszystko wyre­gu­lu­wa­ne jak w zygar­ku. Spokoj i sie­lan­ka rodzin­no. Dugo tak niy zetr­wa­ło, bo naroz zro­bio­ło sie w pyw­ni­cy jakeś wiel­ke psie lar­mo. Z noj­gor­szy­mi prze­cu­cia­mi lecy­my w cwor­ka na doł i wpo­do­my w som śro­dek gonu jaki sie nasze dwa psy urzą­dzio­ły z dwo­ma kac­ka­mi co żywe na świą­tec­ny cas ceka­ły w klot­ce a niy wie­dzieć cymu boły wypu­sco­ne. Juz niy boło casu na wdro­ży­nie śledz­twa, wto je wypuścioł,bo trza je boło drab chy­tać we luf­cie połnym piy­rzo z jejich krzi­deł i łogo­now. Ta kra­sia­to jesce sie trzi­ma­ła jakoś, ale ta bio­ło boła na poł zagry­zo­no w pysku Pimpka. Trza jom boło dożnąć Dożnołach jom sama, ale szku­ba­nie to juz łosta­wio­łach Marianowi. I to by tak boło ło zwy­caj­nym przed­świą­tecz­nym dniu we fami­li­ji.

Cila ze Szarleja

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/12/przedswiateczno-tragedyjo/