Napad na przistanku

New Day 1 - Beatdown 02-18-08

- Jorguś, dobrze żeś przi­szoł, to sie poło­spra­wio­my swo­bod­nie póki moji niy ma. Powiym Ci co mie łostat­nio spo­tka­ło.
— Wygrołeś w tot­ka?
— A kaz tam. Nic z przi­jym­no­ści. Baba mie spra­ła pary­zo­lym na przi­stan­ku.
— A cymu tego niy mogła zro­bić w doma, w kuch­ni, antry­ju abo izbie?
— Przeca nigdy bych jom niy wpu­ścioł do dom. Acha, zapo­mnio­łech Ci pedzieć, że to niy boła moja żon­ka ino cudzo Baba łod cudze­go cho­pa.
— To coz cudzo Baba mia­ła do cudze­go cho­pa, wto­rym — jak dobrze myśla — jest żeś do ty cudzy Baby? Dobrze godom?
— Niby jest to logicz­ne, ale musa ci naświe­tlić oko­licz­no­ści, poprze­dza­ją­ce te tra­gicz­ne wyda­rzy­nie na przi­stan­ku, ino musa do blum­wa­ze wra­zić te kwiot­ki.
— Skond mos te faj­ne kwiot­ki?
— Dostołech je łod ty Baby co mie spra­ła pary­zo­lym.
— Niy rozu­mia. Sparła cie pary­zo­lym a potym dała ci kwiot­ki? To sie prze­ca niy trzi­mo kupy, abo coś krę­cis, abo Ci sie uwi­dzia­ło!
— Jakby niy te kwiot­ki i te buły na łebie som bych tak pomy­śloł, ale to som realia widocz­ne i pach­ną­co — kolo­ro­we.
— To rozu­mia. Kwiotki wonia­jom, a Twoje buły majom taki kolor modro-sino-cer­wo­no-zie­lo­no-kafe­braun. Dali niy­wie­la z tego rozu­mia.
— Jorguś, musa Ci to poło­spra­wiać łod pocont­ku. Poszołech w szczo­da na wie­cor na auto­bus, tak kaś wele poł szo­sty. Juz boło ciym­no. Stoja i filu­ja kaj tyn auto­bus, a tu nogle cuja, że pary­zol łomie sie na mojym łebie i kar­ku, a do tego sły­sza z zadku: Ty pie­roń­ski giź­dzie, zaś żeś prze­pioł coł­ko ryn­ta? Żech boł tym zszo­ku­wa­ny, toch sie ino zaco­nioł ręka­mi i sklu­pio­łech sie w natu­ral­nym odru­chu. Jak moja prze­śla­dow­czy­ni zro­bio­ła mało pau­za coby myśla sznap­nąć luftu, to jo sie łobro­cioł gym­bom do ty furie i… i…
— … i co, zacon­żeś ucie­kać?
— Niy Jorguś, usły­szo­łech taki tekst:
— Och ponoc­ku, wybo­com, jo myśla­ła, że to moj ślub­ny, bo mocie tako sama man­sie­stro­wo jakla i cop­ka, niy­dzi­wo­ta żech sie pomy­lo­ła.
— O Jezusinku, co jo Wom zro­bio­ła! Ale wyboc­cie mi boch boła tako wner­wio­no, a tu jest tak ciym­no, żech sie pomy­lo­ła. Wyciągła z taś­ki papio­rzan­ne sznup­ty­chle, jakiś śmier­dzą­cy par­fin i zacła mie pucu­wać i flyj­gu­wać. W tym wyglon­dzie juzech nikaj niy mog jechać, toz dołech sie ji łod­pro­wa­dzić do dom az pod dźwiy­rze. Jak mie moja łobo­co­ła, to sie az wystra­szo­ła. Wziona mie seblo­kła, a potym zapro­wa­dzio­ła pod koko­tek do łaziyn­ki. Dała mi gor­ki har­ba­ty z coskym i koza­ła sie ciep­nąć na szi­zlong. Rano wyglon­do­łech doś żało­śnie, ale po zapu­dru­wa­niu i medycz­nym zaklaub­stru­wa­niu co więk­szych ska­ly­cyń, chcio­łech iść do Ciebie po dora­da praw­no. Przed chał­pom ceka­ła na mie ta dzi­ko kobiy­ta i dała mi te kwiot­ki. I to jest coł­ko kry­mi­nal­no spra­wa, wto­ro mie spo­tka­ła. Skuli moji­go kolo­ro­we­go wyglą­du niy poszo­łech do Ciebie inoch Cie pro­sioł, cobyś tu przi­je­choł. I mom tako spra­wa. Jorguś! Cy jo by mog — podug Ciebie — docho­dzić spra­wie­dli­wo­ści we sądzie?

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/03/napad-na-przistanku/