Pukeltasza i Mundurek


Jak żech cho­dzioł do szko­ły, a niy boło to leko, niy boło, musio­łech raniuś­ko ze pry­ka wylyjść noj­póź­nij za dzie­siyńć łosmo. Dziob sie łoplu­skać, zym­by wypu­cu­wać i do zdrza­dła wej­rzeć na moje wosy jak sto­jom — czy bydzie loło abo bydzie sucho. Niyskorzi zno­leźć mun­du­rek, bo bez nie­go niy wlej­ziesz do szko­ły, mom go, chca łoblyc, a tu widza na bio­łym kra­glu flek, drap­ko pod koko­tek we aus­gu­sie, a tu niy ma wody, zaś kajś pynk­noł laj­tung, a kra­gel cor­ny. To nic. Heftna go na łopak ale noj­przód go prze­bi­glu­ja — i fer­tig, tasia na pukel i we san­da­lach drap­ko lecieć do szko­ły. Jak tak leca, spo­mnia­ło mi sie, dyć jo niy zro­bioł zada­nio ze maty niy naszpi­co­woł blajsz­ti­ftow i kre­dek. Byle mom chlyb z toma­tom i łogor­kiem. Gynau jak rech­tor dzwon­kym huś­toł ‚stoł żech we raji, pole­ku wleź­li my do kla­sy. Tasia noj­przód pod blat ze ławki,a nawiyrch heft do maty. Po kar­ku leje mi sie strach bo niy mom tych słup­kow na dzi­sioj, bo i jak i kej, jak wco­ra niy boło casu, gra­li my coł­ki dziyń we fus­bal na kopli. Czech na czech do dzie­siyń­ciu torow i nowy welu­nek. Jak żech przy­szoł do dom boło ćma i boł żech blank wyplom­pa­ny. Do tego sztro­mu zaś niy boło, a przy kar­bit­ce niy pora­dza racho­wać. Jak mnie Glacok spy­to cza­mu niy mom to mu powiym co prą­du nie było na naszej uli­cy. Teroz ino rzy­kać co by ta lek­cja jak noj­drab­ci sie skoń­czo­ła. Nareście prze­rwa — wart­ko leca na plac, po tro­cha swiy­że­go luftu. Jak żech dych­noł, spo­mnia­ło mi sie że mom we tasi szloj­der, to by szło tro­cha na ciom­ple poszczy­lać, ale nic ze tego bo kla­sa zawar­to. Na dru­gi lek­cji tro­cha my ze pol­ski­go pocy­ta­li i koż­dy musioł cosik do tego napi­sać. Jo tam za dużo niy napi­soł, ale zro­bioł żech noj­lep­szy śla­cek i za to dostołch czwor­ka. Bydzie sie cym poasić w doma i moż­no niy byda musioł won­glo ze pyw­ni­ce na wiyrch targać,bo i tak niy mom sio­ły po wco­raj­szym dniu. Na nostymp­nyj lek­cji mie­li my bio­lo­gia, to coł­ko kla­sa poszła do łogród­ka. Rechtor poko­zoł nom kaj co mo zaflan­co­wa­ne i posio­ne. Pokozoł nom obe­ri­ba, radi­ski, rabar­ber, łogór­ki i ekle­ru­je co jest co .Dyć my niy som ze mie­sionc­ka, abo ze blo­kow na losa­dzie Jana. Kożdy to mo we łogród­ku pod domym. Cosik mnie pikło na koniec i spy­toł żech sie Glacoka — kaj mocie posio­ny Natron? Lepi boło niy pytać! Skuli tego musa po lek­cjach pie­ro­nym ciyr­pieć, bo musa jed­na godzi­na łostać i dwie­sta razy naszkry­flać „Nie będę prze­szka­dzał na lek­cji”. Jak ink­sze chop­cy byli juz we doma to jo samuc­ki we kla­sie siu­poł i pisoł az na pal­cach mioł żech bla­zy. Inksi na pew­no gra­jom we fus­bal abo poje­cha­li na gli­niok sie kom­pać, a jo musza ta godzi­na jakoś prze­mi­tryn­żyć. No ale i to zech szaf­noł, coł­kym wysu­szo­ny i god­ny przy­szoł do dom i łospra­wiom Mamie co to boł za ciynż­ki dziyń. Ale sie łopła­cio­ło bo dostołch czwor­ka ze pol­ski­go. Te szkol­ne casy boły rich­tig ciynż­ke, ale żech wszyst­ke szko­ły szaf­noł. Rechtory naucy­li mnie racho­wać, pisać, gumo­wać i gupich pytań niy zado­wać i za to trza im podzyn­ko­wać.

A na koniec mi się spo­mnia­ła tako pio­syn­ka. Pewnikiem jom zno­cie:
„Jak jo cho­dzioł do szko­ły,
uczy­ły mnie rech­to­ry:
jedyn, dwa, trzi, śty­ry,
to są piyk­ne lite­ry.
Jak jo cho­dzioł do szko­ły
uczy­ły mnie rech­to­ry:
piwo pić, w kar­ty grać
i z dzioł­cha­mi tań­co­wać”.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/04/pukeltasza-mundurek/