Sty 23 2012

Jak żech sie na muzyka rychtuwoł

dancing couples 4
Powiym Wom, moi roztomili, jak żech sie na muzyka za kawalerskich casow wybiyroł ze mojom lipstom Trudlom, a boło to we karnawale roku pańskigo… niy tego niy powiym, bo sie porachujecie wiela tyz to moga mieć lot a mom ich… no przyńdźmy do sprawy. Tak ongyfer boło to przed mojom żyniackom i bołech wtedy mody i niypiykny jako i dziś, ale to do rzecy niy przinoleży.
Miyszkołech we takym familoku co sie teroz blokym nazywo, co mi sie nic a nic niy podobo, bo bloki mi sie inacy i smutni kojarzom. Ancug wisioł wypucuwany na biglu we śranku, halbki wyglancuwane stoły wele nachtiszla, ślips wisioł na krołnlojchtrze a jo sie goloł na glanc przed trocha świdratym zdrzadełkym. Coby sie wprawić w dobro sztima karnawałowo, toch sie gwizdoł na przemian z mojym cyzym tanzszlagry i łod casu do casu szlukołech sie ze lagerki jasnego piwka. Noroz wtoś zazwonioł do dźwiyrzi.
– Jezderkusie coz robić? Bołech ganc goły, jak to przi golyniu – wiycie?
Myślołech, że to moja Trudla juz przilazła mi noprzeciw. Niywiela ponad to myślący, łotwiyrom dźwiyrze. Żodnego niy ma za niymi. Wystawiom łeb za dźwiyrze, gawca w lewo, w prawo. No żodnego niy widza. Noroz zrobioł sie cug i za dupom zatrzasły mi sie moje dźwiyrze. Jo goły na siyni ino ze brzitwom we ryncysku i z namydlonym pyskym.
– Jeronie, coz teroz robić? We pomiyszkaniu przeca żodnego niy ma.
Dźwiyrzi brzitwom niy łotworza, bo zomek mom stomiloński, futrziny ze mocnego dębu, zowiase żech niydowno przed złodziejami zasztopuwoł driny bolcami. Nic mi do łeba mondrego niy przichodzioło. We tym momyncie słysza, że z dołu wtoś idzie na wiyrch. Gefnołech bez gelynder – to szli betlyjkorze, bo jak roz boł przeca cas kolynduwanio.
– Coz robić? Niy moga dziecyskom tak sie nagi pokozać, bo zgorszynio nasieja na cołko ulica i bydzie łostuda jak diobli.
We tym strachu i sztramongu zazwoniołech do moji somsiadki Kowolicki ze nadziejom, że mi pożyco jakiś werkcojg i sie gibko moje dźwiyrze łotworza. Zwonia, zwonia i po cwortym zwonku drzwi sie łotworzoły. Jak mie Kowolicka łobocoła – tak padła zymdlono na dylowka we antryju.
– Jezderkusie, nowo biyda! Co z tom Kowolickom robić?
Zawarech dźwiyrze i skocołech do jeji kuchnie po gorcek wody i jom cuca. Przi drugym gorcku mi sie udało i jak łona mie spokopioła wtoch jest, to zrobioła sie blado jak kyjza, żech jom musioł zaniyś na szizlong do izby Tamech ji wszystko dokumyntnie wytabacoł. Patrzała na mie jak na gupigo. Boła jednak doś pojętno, ale wystowcie sie: co byście zrobiyli, kej by Wom za dźwiyrzami stanoł we ćmoku goły chop ze brzitwom w ryncysku, namydlony i z bardzo gupiom minom? Toz myśla, że byście tyz zymgleli. Poprosiołech Kowolicka ło jakiś szraubyncijer coby sie te moje pietrońske dźwiyrze łotworzić. Kowolicka niy miała żodnego inkszego nocynio ino siekyra we śrancku pod ausgusym. Polozech po nia. Coby jom wyciągnąć z pod tego ausgusa, toch sie musioł siednąć na rycka co wele niego stoła. Przepomniołech blank, że na ty rycce położołech moja brzitwa jagech brołwoda do gorcka na cucynie Kowolicki. Ta brzitwa leżała tak maszkytnie, że mi przerzła ta cyńść ciała, wtoro sie wstydza tu pomianuwać. Bołech za kwilka cołki spyrskany krwiom i loła sie łona zymie jak woda z kokotka. Musiołech jednak coś drabko zrobić, bo sytuacjo stowała sie coroz gupszo. Dopodech ta siekyra, wzion z rycki ta niyszczęsno brzitwa i… i we tym momyncie naroz wtoś zazwonioł do dźwiyrzi Kowolicki.
– Trza łotworzić drab – myśla.
Coby dali niy sioć zgorszynio swojym nagym wyglondym, toch wyciągnoł ze tualetki we antryju szuflodka coby tyn nojwiększy wstyd zakryć. Łotwiyrom dźwiyrze a tam za niymi betlyjkorze. Jak mie łobocyli, pokrwawionego, ze siekyrom i brzitwom w rynce i ze szuflodkom bez dna – cegoch wtedy niy wiedzioł – to sopnyli na słody i haidi uciykli na doł.
Jedyn sztok niży zrobioło sie nowe larmo, bo wtoś szoł na wiyrch i dostoł betlyjkom po gowie. Potym sie łokozało, że to boła moja lipsta – Trudla, co juz noprowda szła mi noprzeciw. Jo juz coroz mni pojmuwoł z tego co sie wyprawiało. Jak Trudla łobocoła tyn cołki tyjater: no mie z brzitwom, siekyrom, pokrwawionego i ze romkom zamiast szuflodki niży pępka i posuchała mojigo gupigo godanio, to ji sie gymbusia łotwarła jak klapa z gołębnika. Wzion żech sie wtyncos za te moje dźwiyrze a siekyrom poszło mi to doś gibko.
Zaś łod dugszego casu, bez dziurka we swoich dźwiyrzach, filuwała inkszo moja somsiadka – Lukascycka. Z tego co widziała, zdało ji sie, że to jest napad i zazwonioła na policyjo. Jak jo juz końcoł łodłupuwanie moich futrzin, to łoni juz byli.
Niy byda Wom powtorzoł tego co mi moj dziubecek – znacy Trudla – napyskuwoł, bo to mogom przecytać dziecka i bydzie nowe zgorszynie. Wpodech w taki sztres, żech ino som łobciągnoł halbka i poszołech spać. Dziwuwołech sie rano niypomiernie, cymu moje zdrzadło we antryju jest na wysokości pasa polepione flostrym a sztepdeka cołko we krwi?
Jesce chca na koniec pedzieć, że kejby niy moja Trudla i Kowolicka, tobych do Wielkanocy przesiedzioł we hereście.
To by boło tyla ło ty łostudzie.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/01/jak-zech-sie-na-muzyka-rychtuwol/

Sty 07 2012

Niypolityczne godki ło polityce – Dwa szwagry w duecie

Playing Chess...
– Coz Cie tak tropi śwager? Prziniozech Ci flaszka jagodkowego i ani się niy radujes.
– A, już mi życie zbrzidło. Cas umiyrać.
– Co ty godos? Przeca mos dopiyro piyrszo siedymdziesiątka, jak jo.
– No dyć! Ale nojwyższy szaman łod zamowianio chorob zakręco nom medikamynty. Słyszys co to godajom we telewizorni?
– No ja, mos recht. Zrobiyli pierońsko wija. We japtykach raje jak za komony po chlyb w soboty.
– Jo się rychtuja na protest – pochod i mom przirychtuwano łodezwa do nojbogatszy elity norodu, do pynzjonistow. Napisołech na transparyncie tak: EMERYCIE! POPIYREJ RZĄD CZYNEM I UMIYREJ PRZED TERMINYM!
– No toś wymyśloł. A cymu pados, iz emeryty som nojbogatszom elytom?
– Hm. Niy kapujes? Przeca nom emerytom pynzyje niy weznom. Briftryjger bydzie nom dali jom przinosioł, a zaś tyn co mo robota może jom kożdy kwile stracić. Mom recht?
– No niby mos. I mogom nos łupić srogymi cynami lykow.
– Tak bydzie. Spomna Ci tu takigo poćciwego a mondrego japtykorza Szarlejskigo, Bodylaka. Roz psziszła do niego tako frelka po mydycyna na zatwardzynie. Bodylak się jom pyto: A kaj to frelko miyszkocie? Na Koloniji. Naloł ji pora kropelkow medycyny do keliszka i dali się pyto; Pod jakym nomerym? Pod dwunostkom, Panie Bodylak. Doloł zaś pora kropelek. Na wtorym sztoku? Na drugym. Zaś doloł. Haziel mocie na placu? Pra? A dyć Panie Bodylak. Zaś doloł troszycka. A wiela mos lot? Skońcołach łoziymnoście. Jesce trocha doloł i pado: Piontka mi zapłoć, wypij to drabko i leć do dom. Na drugi dziyń frelka przilatuje zaś do Bodylaka i pado mu: Panie Bodylak, wyście som nojlepszy japtykorz! Pomylyliście się ino ło meter!
– Ja, jo pamiyntom tego japtykorza. Niyroz mie wylycoł.
– Ja, ale to były dobre casy Społki Bracki.
– Nalyj nom jagodkowego!

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2012/01/niypolityczne-godki-lo-polityce-dwa-szwagry-duecie/

Gru 20 2011

Przedświąteczno tragedyjo

Merry Christmas

Cołko tragedyjo dokonała sie w łoński cwortek. Boła na tyn dziyń naznacono bez farorza kolynda na naszy ulicy. Tym barzi musiałach sie chałpom pokwolić. Piyrszym symptomym nadciągającego a niyspodziywanego kataklizmu boła poranno gimnastyka moigo życiowego przeznaczynio – Mariana. Przi skłonie zasięrzutnym z poł obrotym bez lewe ramie – co zawsze boło końcone efektownom stojkom na rękach – Mariana ciepło coś na tepich. W porywie błyskawiczny somoobdukcji, stwierdzioł u siebie nagły a niyspodziywany atak blindarmu. Zapodoł mi to miyndzy piyrszym a drugym szlukym bonkawy przegryzając sznitkom ze marmeladom. Jo mu pedziała coby sie trocha sztopnoł z tom diagnozom, ale jak zawsze Baby jak mondrze godo sie niy sucho. Pedzioł mi ino z antryju, że jak bydzie mioł recht, to sie to koze Richadkowi wyciąć ze miejscowym zniyczulyniym. Miarkujecie, że Richad, to jest nasz familijny dochtor. Pojechoł moj ślubny do roboty. Jo zaś cołko nerwowo łostała w doma ze nojgorszymi przeczuciami, że moja darmowo sioła roboczo bydzie do nicego. A tu świynta! Wszystke stażowe mężatki mie rozumiom, bo niyma nic gorszego na świecie niz stękający w doma ślubny rekonwalescynt. A tu świynta a przed niymi kolynda. Przi kożdym zwonku telefonu toch az ze nerwow podskakuwała. Zwonioła do mie pora razy moja świgermuter i dwie komratki a jo sie trzonsała jak galert. No i prziszło dran na telefon łod moigo przeznacynio życiowego. I niy uwierzicie, łon spokojnym gosym pado mi tak:
– Niy trop sie Mariko, to boł ino kluc łod chlywika, wtorych mioł skludzony we batkach i tak mi sie maszkytnie przewinoł, że mie urozoł wele pacharziny.
Jakby łon boł w zasięgu moich rąk (znacy sie slubny a niy kluc) to – wierzcie mi – jego drugi kolega dyntysta by sie coś przirobioł na świynta. Dlo łodsztresuwanio zaparzołach sie szolka bonkawy i jakech jom juz chciała szluknąć, to noroz słysza moja nojstarszo Kasia jak mie woło z dołu;
– Mamo, Mamo, pojdź ino drabko bo Amik mo w zymbach oświetlynie choinki i coś go festelnie trzyńsie!
Za kwilka juz żech boła na dole w paradnym wohncimerze i richtig, patrza na naszego rasowego kondla jak go ciepie po tepichu. Zaroz żech spokopioła ło co idzie. Jednym grajfnym rzutym ciepłach sie na koniec lice i wyciągłach jom ze sztekra. Boło po sprawie, ale wtym słysza jak mie ze pywnice woło nojmodszy Adaś. Ślatuja niży – a miałach juz ruchy jak ta co na mietle furgo – i co widza? Druge nasze czworonożne utropiynie – rasowy dakel Pimpek – goni po ziymi skokające karpie. Jednego juz zagryz a drugigo co wlecioł pod stary bifyj juz za kwilka tyz mioł w pysku. Dwa nastympne, to my z Adasiym juz uretuwali. Dlo porządku ino Wom powiym, że te karpie na ziymia z waniynki wywaloł moj Adaś jak siągoł po srogi moździyż do tucynio łorzechow. Jakech z umrzitymi karpiami wchodzioła na wiyrch, toch juz w antryju pocuła w lufcie sielny smrod cegoś spolonego. A dyć, to mlyko na piecu uciykło, bo Kasia co miała go wahuwać naprawiała potargane bez Amika droty lampek na choinka. Po godzinie luftym w pomiyszkaniu dało sie juz dychać. Dałach sie do skrobanio tych przedwceśnie dogryzonych karpiow, Adaś tłuk w moździyrzu łorzechy do kołoca a nasza średnio Barborka meloła mak na makowki. Wszystko wyreguluwane jak w zygarku. Spokoj i sielanka rodzinno. Dugo tak niy zetrwało, bo naroz zrobioło sie w pywnicy jakeś wielke psie larmo. Z nojgorszymi przecuciami lecymy w cworka na doł i wpodomy w som środek gonu jaki sie nasze dwa psy urządzioły z dwoma kackami co żywe na świątecny cas cekały w klotce a niy wiedzieć cymu boły wypuscone. Juz niy boło casu na wdrożynie śledztwa, wto je wypuścioł,bo trza je boło drab chytać we lufcie połnym piyrzo z jejich krzideł i łogonow. Ta krasiato jesce sie trzimała jakoś, ale ta bioło boła na poł zagryzono w pysku Pimpka. Trza jom boło dożnąć Dożnołach jom sama, ale szkubanie to juz łostawiołach Marianowi. I to by tak boło ło zwycajnym przedświątecznym dniu we familiji.

Cila ze Szarleja

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/12/przedswiateczno-tragedyjo/

Gru 19 2011

Świynta

my christmas tree

Hnet już bydom świynta – biołe, familijne
i jak pado gorol: białe i rodzinne.
To wszystkie kobitki – ślonzoków, goroli,
tako co piyknie godo eli tyż fandzoli
zaczyno porzondki, by mieć glanc w chałupie.
Pucuje w byfeju, we szuflodkach sznupie,
odkurzo gibsdeka no i gardinsztanga
jakby sie wto wproszoł do dom na balanga.
Tepichy chop klupie kloprym na klopsztandze,
a z łokna kukajom dwie somsiadki – france.
Jak same godajom: … sprzątać nie musimy,
bo w górach na nartach swe święta spędzimy…
Niech se jadom łobie jak łońskiego roku,
kaj giry słomały… szusując na stoku…
A jak już wysprzontom, łokna wypucuja
i nawet gelynder chadrom wyglancuja.
Choinka ustroja w janiołki i bombki.
Zawiesza jabłuszka i złociste trombki,
upieka tyż kołocz z syrem i posypkom,
z wszystkim se poradza, boch jest bardzo gibko.
Uwarza tyż moczka, bo tradycjo tako,
chocioż nie u wszystkich jest tera jednako.
Karpia tyż usmaża i z grochym kapusta,
ale we wilijo to niy jest rozpusta.
Bydom tyż makówki i dobre pierogi,
wtore chocioż postne – stawiajom na nogi.

A gdy piyrwszo gwiozdka w wilijo zaświyci
niechaj me życynia do wszystkich doleci.
A życa Wom zdrowio i mało roboty,
byście tyż do życio nabrali łochoty.
Miejcie moc piyniyndzy, by zawsze starcyło
i wszystko na dobre Wom sie łodmieniło.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/12/swiynta/

Gru 13 2011

Jakech rozfechtowôł trzeciô wojna…

Moustache Love at The Art Institute of Portland

Wszyjskie wiycie, iże sam u nôs na Ślónsku zawdy ftoś machlowôł, chechlôł we tym naszym garcu i blank ci sie nôs niy pytôł eźli dómy zwól, eźli nóm to sie zdo, lebo niy. Nó ale, idzie tyż wytuplikować, co za kôżdym łoszklistwym styrcoł jakisik chop, jakisik diosecki łochyntol, kiery nôs Ślónzôków w zocy niy miôł, kierego te Ślónzôki festelnie szterowali, festelnie mu zawôdzali. Niy inakszij tyż bóło jakiesik dwadziyścia łoziym lôt tymu nazôd. Wtynczôs, kiej rozfechtowôłech, sam u nôs, trzeciô wojna. Ja, na isto joch ta trzeciô wojna rozkuloł, łozfechtowôł!

Jô wiym, iże kôżdy, fto chocia do hilfki deptôł rzyknie, co bóły ino dwie. Nó ale, jô Wóm sam gôdóm, choby naszymu Farorzowi ze „Józefki” we suchatelnicy, iże ta haja, ta côłko łostuda, ło kieryj sam kca łozprawiać, to niy bół żôdyn cufal, ino to sie przidarziło skuli… fusisków. A podle raje bóło tak:

Nôjprzodzij to bół jedyn pieróński łoszkliwiec, kiery sie Otto von Bismarck mianowôł. Niyftorzi wiedzóm, a inkszym to jô gôdóm, co łón miôł ci szykowne fusisko pod kicholym, choby jakosik srogo i rubo keta z pancra. Co łón sam nóm Polôkóm, a jesce barzij Ślónzôkóm napochoł, niy trza gynał eklerować. Niyskorzij bóła piyrszô wojna światowô, po kieryj nôs tu – niy zarôzki, niy zarôzki – we Chorzowie, na Pniokach prziflancowali do Polski, chocia… niyftorzy faflajóm, iże to bół tak by tak darymny futer, bo nasi ciyngiym pitali do Rajchu. Machlowôł przi tym taki jedyn istny, kierego Kómandantym mianowali. Miôł ci tyż srogie, chocia łoklapnióne, fusisko.

Jakiesik dwadzieścia lôt po tyj piyrszyj wojnie wypraskła drugô wojna światowô. Wlôz sam dó nôs tyn fusiaty Adolf ze szajtlikiym ze prawyj zajty, kierego wojôki łobalyli ta bajera sam u nôs na Ślónsku we Glywicach. Juzaś przi łostatku tyj drugij wojny, już we styczniu śtyrdziystego pióntego, prziflostrowôł nôs do Rusa drugi taki fusiasty Jółzel, ftory chocia ku tymu jesce wyrzynół łod nôs fusiastego Adika ze jejigo „Gott mit Uns”. Terôzki już po maluśku miarkujecie, iże wszyjsko co niyszczysne sam u nôs bóło, to zawdy kole tego metlôł ftosik ze srogim, szumnym fónsym. Nó, i na łostatek, tak jakosik trzidziyści pôra lôt tymu nazôd, jô sie tyż ucióngnół take szykowne fusisko. I tu ci mie cheba diosek podkusiół. Dyciech ani sie niy myrgnół, anich sie niy spodziôł, jakech juń bół żyniaty. Nó ale, kiej mi sie to już przidarzóło, toch zacón medykować, iże ci już mi sie przecamć nic gorszygo trefić niy może. A dyć kaj tam. Tak jakosik we łoziymdziesióntym roku bez taki dupny płot we Gdańsku chibnół, fuknół jedyn kurdupel – dejcie pozór: tyż ze fusiskiym (a niy bół to jedyn ze tych cwilingrów, ftory tyż miôł fusisko) – i tak ci napocznół sie ci roztopiyrzać, iże wszyjsko sie we Polsce blank rozlajerowało. Takech sie jó tyż rozhajcowôł, iże wartko chciołech tyrać do golaca, coby mi łón te moje fusiska łodchlastnół.

Nó ale, moja Elza mie ucholkała, padała co niy ma cweku prask robić, bo przeca tyn nasz wielgi iglok Edek ze Sosnowca chnet tam ordnóng wyłónacy. A toć. Wyłónacół! Tela, iże łostuda sie we côłkij dziedzinie zrobióła na côłki karpyntel, wszyjsko sie pobelóntało i porojmowało. Taki bajzel ci bół, iże już wszyjsko, króm łoctu i mosztrichu bóło na szkartki. Forsztelujecie sie, mogecie sie to wystawić? Bali i gorzôła, i cigaryty tyż na szkartki! Łostuda i skôranie boskie nikiej sto pierónów. Nic, ino jakosik nowô wojna sie z tego musiała wypiytnôścić. Wiela tyż niy zetrwało, kiej moja starô polazła ci kiejsik, nôjprzodzij do Farorza, a zarôzki niyskorzij do manglowni, poklycióła ze sómsiôdkóma, przikarycyła sie do dóm i pado ku mie:
– Suchej Ojgyn. Tu niy ma szpasu, tu może przińść do haje, trza jakisik forant robić, jak to dôwnij nasze Mamulki robiyli. Skludzić do kómory roztomajte jôdło, cuker, mołka, hawerfloki i bele co.
Cuker, mółka, bółnkawa, a ło gorzôła to ci sie już żôdyn niy starô. Przeca na isto cowiek niy może ło suchym pysku szczimać, choby niy wiym jako wija sie sam u nôs rychtowała. A dyć musza sóm tyn reszt przitargać. I dejcie pozór! A jô móm durch te fusiska, ftore mi moja starô kôzała łostawić. Nó, tóż jak starô pedziała, zgłobiómy, sztaplujymy, co sie ino do, kajplujymy roztomajte szkartki i nazgóniomy wszyjskigo na ibrich. Zasik, kiej ino moja starô polazła ze kamratkóma na tôrg, jô wartko przikludziół do lałby we zegródku trzi drzewianne faski po kapuście, nofolowôłech pôłno jagódków, świyntojónków, łopadlorek, zdrzałe birny, śliwki uherki i co mi tam jesce we grace wlazło. Posułech to cukrym, nachabiónym łod świekry, prziklapnółech ci to wszyjsko deklym i musiôłech terôzki doczkać, aże sie to wszyjsko gynał, dobrze zageruje. Nikiej wlazowołech ze bracikiym do lałby i ździebko my tam zawdy upyndziyli… tak ino na kostpróba.

Nó ale, we tym już łoziymdziesióntym piyrszym roku lato drap ci przetyrało, na podzim tyż wczas napoczło śniygym suć, i zajm my sie pozdali, trza sie bóło polekuśku do Godów rychtować. My ze bracikiym i jednym kamratym przikludziyli do lałby gryfny hajcóng i kieby co, koza, wiycie taki żeleźniôczek, a ku tymu ze śtyry kółlkastle wónglo, i jesce roztomajte rułki, glaski. Zgwoli cego to wszyjsko, niy byda wóm sam tak gynał eklerowôł. Tela moga rzyknóńć, iże kiej my ino mieli żdziebko frajnego czasu, to zarôzki my gzuli do tyj lałby, gibko hajcowali pod blachóm, do takij kany lôli tego zgerowanygo zaciyru, bindowali szlauch, kokotek łod wody na côłki driker, stowiali my to wszyjsko na fajerka i juń… przeca miarkujecie co bóło dalszij?

I tak ci nóm to szykownie fyrtało, aże do tyj soboty dwanôstego grudnia. Musi, abo my za tela wysłepali, abo zaboczyli tyn łogyń zasuć hasiym, dosik iże tak wele dwanôstyj kiej ci niy dupnie chobe ze kanóny, jak ci niy drzistnie nikiej bez wojna, jak niy prasknie choby ruskie bómby ze fligrów ściepowali. Porwôłech sie z tego śniku, wypolółech na dwór, a bracik ze kamratym, tyż choby miechym piźnióne, wydarli ze lałby, i wszyjskie my sie do kupy szczaśli w dźwiyrzach z wojôkóma i „zómowcóma”, kierzy wkarowali dó nôs z gywerami i rebulikóma w gracach. Jedyn śnich wrzesknół ci cosik na nôs – na zicher wóm niy moga pedzieć cy to bóło „hyndy hołch”, eźli „ruki w wiyrch” – i dôwej łobmacywać nôs bele kaj, nikiej te, co to wiycie, co to terozki sóm ze kołami skuplowane, nó te… pyndale.

A sam ci dalszij rzgmi, wali i szczylô. Te istne nic, ino chelmiska barzij wciskajóm na palice i sznupióm, kaj tyż my skludziyli te „materiały wybuchowe”? Ludzie, co to sie ci za rojmóng zrobiół? Joch taki stary, ach niy wiedziôł, iże akuratny bimber, to jes sztof nikiej dynamit na grubie. Nó, gôdóm Wóm… Sodóma i Gómora we łogródkach sam u nôs na Krziżowyj.

Niyskorzij wziynli nôs i wrajziyli do takij kibitki, i wywiyźli do lagru. Mogecie sie to forsztelować? Starô ze świekróm sie tropióm – niy, niy łó mie – ino elich jô côłkij lałby niy szpryngnół do luftu abo jesce co gorszygo. Dyciś jô nigdy przi wojôkach niy bół, kasarnia toch ino źdrzoł bez pot, a łóni ci mie richtik wziyni za jakigosik partizanta, dywersanta abo co.

Nale, tak po poruch dniach wypuściyli ci nôs, i kulwitómy sie ze mojim bracikiym po maluśku do chałpy. Nôjprzodzij – jak zawdy – do Pyjtrowego szynku na piwo. A naobkoło pôłno wojôków i szandarów. Ludziska brónczóm ło jakisik wojnie, na kôżdym krojcóngu pancer abo inkszo pieróna. Nó richtik akuratnô wojna. Jesce ku tymu – jak mi niyskorzij starô pedziała – taki jedyn jynerôł we ćmawych brylach klyciół cosik ło „stanie wojennym” i jakisik WRON-ach. Gôdóm wóm, choby na filmie ło śtyruch pancyrnych abo ło Hansie Klosie.

Nó, i terôzki skapliście sie cheba jakech ci ta trzeciô wojna napocznół, pra? A to wszyjsko ino bez te dioseckie fusiska, kiere bez tela lôt we Polsce zawdy do jakisik wije melały i łod kierych wszyjsko, co niyszczysne we tyj naszyj dziedzinie, na isto zawdy sie napoczynô. A jô, coby dziobła niy szterować i na łostuda mojij staryj, te moje szykowne fusiska żech zrazjyrowoł i szlus. Tym barzij, iże u nôs wtynczôs chnet co drugi chop cichtowôł take fónsy, choby tyn co to „niy kciôł, ale musiôł”. Nó wiycie, a jô miarkuja. Króm tego sie jesce tako mółda zrobiyła, iże kôżdy śniym sie kciôł knipsnóńć, coby go wszyjskie we reszpekcie mieli. Dó mie tyż niyskorzij jesce przijnszli, co jô to bezmać tyż bół „internowany”, taki „kómbatant” symie bół, ale skuli tego, coch te fusiska zgolół, już ci mie do tyj ferajny niy kcieli, i łod tego czasu do polityki blank ci sie niy wtykóm, bo jak pedziôł ci kiejsik jedyn srogi angyjber: „polityka, to je sztuka, taki kónsztik jak łyknóńć żaba i sie blank na gymbie niy skrziwić i ku tymu niy udowić”. I to blank jedno cy sie mô fusisko, abo i blank niy!

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/12/jakech-rozfechtowol-trzecio-wojna/

Starsze posty «

» Nowsze posty