Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /home/blazej/domains/blazejczak.eu/public_html/kopruch/wp-content/plugins/seo-ultimate/modules/class.su-module.php on line 1195
Kopruch - Page 3

Czy istnieje Mikołoj z ponktu widzynio inżyniera?

Santa Claus

Jako eme­ry­tu­wa­ny inzi­niyr z pyn­zy­jom ze sta­re­go port­fe­la coby doszczęt­nie niy zgu­pieć, poczy­nio­łech pew­ne obli­czy­nia w dzie­dzi­nie – Mikołajologii Stosuwany. Toz co mi wyszło:

Zoologom jest zna­ne na świe­cie 300 tysię­cy ssa­kow, ale śród nich niy ma lota­ją­ce­go ryni­fe­ra. Wszystkich dzie­cek na świe­cie bydzie tak ongy­fer 2 miliar­dy z tom Danicom uro­dzo­nom niy­dow­no na Filipinach. Jak łodra­chu­jy­my dziec­ka łod muzuł­ma­now, bud­dy­stow, hin­du­istow i ze ink­szych niy­ka­to­li­cjich wiar, to łosta­nie nom 378 milio­now dzie­cek, do wto­rych musi z gyszyn­ka­mi przi­je­chać św. Mikołoj. Średnio fami­li­jo mo sta­ty­stycz­nie 2 i poł dziec­ka (z tom połow­kom, to tak rich­tig niy wiym co zro­bić?) co dowo mi 150 milio­now fami­li­ji. Coz z tego wyni­ko? Ano przij­mij­my, że ziym­sko szych­ta św. Mikołaja two 31 godzin (tu żech uwzględ­nioł cas we wszyst­kich stre­fach), to we sekon­dzie św. Mikołoj musi łob­sko­cyć 822 domy. Tak mi wyszło. Coz robi św. Mikołoj bez jed­na wizy­ta? Jak ino wsko­cy bez komin, poło­ży gyszyn­ki i zawo­ło: Ho, Ho, Ho! to jako świyn­ty, może się wyro­bi, ale jak się do do god­ki ze swo­jy­mi kli­jyn­ta­mi, prze­py­tu­jąc je pociy­rza, przi­ko­zań abo ink­szy wie­dze katy­mu­sko­wy, to mu ty sekon­dy niy styk­nie. Dokładnie na mapie wyra­chu­wo­łech, że na licz­ni­ku bydzie mioł bez ta ziym­sko szych­ta — 150 milio­now kilo­me­trow. Jako świyn­ty może i to mu się udo, ale pod waron­kym, że jego roł­dle z ryni­fe­ro­wym napę­dym pole­com ze szyb­ko­ściom 3 tysią­ce razy więk­szom niż mój na tyn przi­kłod głos, co dowo 50 kilo­me­trow na sekon­da. Zazwoniołech do jed­ne­go zna­jo­me­go lapoń­czy­ka i łon mi pedzioł, że taki ich ryni­fer, jak się uwi­jo, to może wycią­gnąc noj­wy­ży 30 na godzi­na. Niy mogech uzy­skać danych ło szyb­ko­ści ryni­fe­row fur­ga­ją­cych, czy­li gene­tycz­nie pod­ra­su­wa­nych. Może to jest póki co tajym­ni­com woj­sko­wom. Łobrachuwołech, że taki prze­cięt­ny gyszynk może wożyć coś kole kila, co pomno­żo­ne bez 378 milo­now dzie­cek dowo woga — 378 tysię­cy ton.

Coby Wom to przi­bli­żyć, to powiym, że to bydzie taki super­tan­ko­wiec. Zwykły lapoń­ski ryni­fer może na roł­dlach ucią­gnąć ino 600 kilo, toz trza by zaprząc do świyn­to­mi­ko­ła­jo­wych roł­dli ponad 200 tysię­cy tych miłych źwie­rzą­tek, ale taki stad­ni­ny niy ma ani w nie­bie. Wiycie wie­la by to zezar­ło sia­na jak­by było? Jakby zaś mia­ło to być prze­wie­zio­ne jed­ny­mi potęż­ny­mi roł­dla­mi, to przi wyży wyra­chu­wa­ny pręd­ko­ści 50 kilo­me­trow na sekon­da, te roł­dle musia­ły by mieć napęd o mocy 14 kwin­ty­lio­now dżu­li. Zaś tako woga roł­dli i tako pręd­kość mogła­by dopro­wa­dzić do spo­ly­nio się coł­ki­go ladun­gu we luf­cie i twa­ło by to 4 tysięcz­ne sekon­dy po star­cie. Pamiętocie amy­ry­kań­ski­go Czelyndżera? Już tu niy chca godać ło tur­bu­lyn­cjach i huku przi prze­la­tu­wa­niu barie­ry dźwię­ku. Jak tak patrza na świą­tecz­no kart­ka ze św. Mikołajym, to myśla, że w tym pel­cu, w tych boci­skach i z bro­dom może wożyć tak ongy­fer – połto­ra metra, co dowo 150 kilo żywy wogi, a prze­ra­cho­wu­jąc to na prze­cią­ży­nie przi star­cie (coś wele 17 kilo na kwa­drat­se­kon­da) – musioł­by mieć woga — ponad 2 tysią­ce ton. Cowiek by tego niy szczi­moł, ale świyn­ty, wto wiy? Bierąc to wszyst­ko coch wyra­chu­woł pod uwa­ga w naszym wymia­rze maty­ma­tycz­no-fizycz­nym jest to niy­moż­li­we, ale mno­żąc to przez wspoł­czyn­nik Ponbockowy wszech moż­no­ści (alfa i ome­ga) – jak nos ucy­li na katy­mu­sku, jest to ze wszech­miar moż­li­we, czy­li Świynty Mikołoj ist­nie­je! Jakby się mimo moich nauko­wych wywo­dow, wtoś mon­drzoł, że jest ina­cy, to moga mu te wyra­chu­wa­nia posłać i niych to do prze­ra­chu­wać na jakiś wyż­szy poli­tech­ni­ce.

Pyrsk Jorguś

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/12/czy-istnieje-mikoloj-ponktu-widzynio-inzyniera/

Ptoki na dachu, czyli ło gołymbiach

pigeons

Połosprawiom wom jak to jest, jak sie mo gołym­bio­rzy za som­sia­dów. Ludzie majom łosto­maj­te myśli, sma­ki — no i hob­by.

Kożdy z nos jest ink­szy, ale gołym­bio­rze som blank ink­sze. Jo ich niy pora­dza do dzi­sioj kap­nońć. Zaro z rana — jesz­cze niy pośnio­doł, jesz­cze sie niy prze­blyk, a zaroz we laciach do gołymb­ni­ka. Bo prze­ca gołym­bie muszom mieć zior­ka i świy­żo woda. No i kla­pa ze szla­gu trza łotwo­rzyć, coby pto­ki sie tro­cha pofur­ga­ły. To samo jest po połed­niu. Łobiod na cho­pa po robo­cie na sto­le ceko — a łon ino na pla­cu — pro­sto do gołym­bi łobej­rzeć — co i jak. I tak to leci koż­dy dziyń, coł­kiym nor­mal­nie. Ale tyn spo­koj pora­dzi naroz kip­nońć, jak przi­dom we maju piyr­sze flu­gi. Cołki tydziyń w gołymb­ni­ku i na pla­cu sto­jom i noj­lep­sze gołym­bie na flu­gi wybiy­ra­jom. Nojlepij sadzić gołym­bi­ce, co majom pra­wie gnioz­da. Jak wszyst­ko już fest sto­ji, to jadom z gołym­bia­mi we kadub­ku do „Punktu Zbiorczego”. Tam koż­dy gołomb dosta­nie gum­mi­ring na jed­na szła­pa i numer na jakiś liście. Na koniec trza jesce zapła­cić i dopiy­ro potym dosta­nie sie to naj­waż­niej­sze „sthur”. Jedyn zygor na piyńć cho­pa.

Niedziela rano — sześć na zyga­rze, coł­ko wieś jesz­cze śpi — ino gołym­bio­rze już po pla­cu lota­jom i nie­bo we wszyst­kie stro­ny łoglon­da­jom. A prze­cie dobrze wie­dzom, co gołym­bie do dom ło trze­ci przi­le­com. Dopiyro teraz koż­dy wiy, cza­mu koż­dy gołym­biorz mo krzi­wy kark, wytar­ty kra­gel i zma­ra­szo­ne szcze­wi­ki. Bo patrzi ino na wiyrch. Na koż­dym pla­cu stoi łod rana narych­to­wa­ne koło, abo moplik, abo we pocie som szta­chy­ty wybi­te. A wszyst­ko po to, coby jak noj­drap­ci z tym gumo­wym rin­gem sie do zyga­ra dociść. Ale niy tak, jak Zefel łoń­skie­go roku — gum­mi­ring we gym­bie, po boso­ku na kole niy doł pozor i w ran­cie wylon­do­woł — a ring we brzu­chu. Coby tyn sztres prze­czi­mać majom gołym­bio­rze kista piwa na pla­cu i pora kam­ra­tów po fachu. Dysputujom i mon­dru­jom sie, wszyst­ko lepi wie­dzom. Ziga godo, co jego kar­piok na pew­no za piyr­sze­go przi­dzie, a siwek łod Zefla i Fal łod Helmuta przi­najm­nij godzi­na za Karpiokym bydom. Zanim piyr­szy gołomb na szla­gu sied­nie, to kista piwa pole­ku jest próż­no. Gołymbiorze to tak juz majom — piwo pijom z ucie­chy.

A coł­ki tyn cyr­kus, jak dobrze pódzie skoń­cy sie nowym dyplo­mym wto­ry w antry­ju przi­by­dzie.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/11/ptoki-na-dachu-czyli-lo-golymbiach/

Reforma systemu małżeńskiego

Time to go home

Moja żona poszła w zeszłym sezo­nie na zasłu­żo­ną eme­ry­tu­rę po 40 latach dzia­łal­no­ści urzęd­ni­czej. Ta dzia­łal­ność była jej całym świa­tem, w któ­rym się reali­zo­wa­ła w całej peł­ni intym­ne­go życia urzęd­ni­cze­go. Zarządzenia, instruk­cje, pole­ce­nia, regu­la­mi­ny, akty nor­ma­tyw­ne, ugo­dy, czyn­no­ści cywil­no-praw­ne, poro­zu­mie­nia admi­ni­stra­cyj­ne, nie­wład­cze for­my dzia­ła­nia admi­ni­stra­cji i wie­le jesz­cze innych form ukry­tych pra­gnień urzęd­ni­czych zapeł­nia­ły świat real­ny mej żon­ki. Całą resz­tą orga­ni­za­cji nasze­go życia rodzin­ne­go zaj­mo­wa­łem się ja – mąż z aspi­ra­cja­mi od przy­ziem­nych do nie­bo­tycz­nych. Muszę przy­znać spra­wie­dli­wie, iż do mych rzą­dów żona się przy­zwy­cza­iła i wyzna­wa­ła — akcep­to­wal­ną prze­ze mnie — nie­in­ge­ren­cję w mą dome­nę.

Praca urzęd­ni­cza wypeł­nia­ła jej całą potrze­bę speł­nie­nia życio­we­go. Diametralnie się wszyst­ko zmie­ni­ło gdy ten świat urzęd­ni­czy wypluł ją na bocz­ny tor eme­ry­tal­nej bez­czyn­no­ści. Przez pierw­sze mie­sią­ce trak­to­wa­ła tę zmia­nę jako zna­ne jej okre­sy urlo­po­we. Ale po roku bez­czyn­no­ści urzęd­ni­czej zaczął się u niej kry­zys dosto­so­waw­czy, któ­ry był dla niej wiel­kim zasko­cze­niem. Tak mnie­mam. Nie podej­mu­je żad­nych decy­zji admi­ni­stra­cyj­nych, nie reali­zu­je żad­nych czyn­no­ści cywil­no-praw­no-admi­ni­stra­cyj­nych i nie robi rze­czy, któ­re były sen­sem jej życia urzęd­ni­cze­go. Wpadła w roz­pacz bez­den­ną.

Któregoś dnia o poran­nej godzi­nie urzę­do­wa­nia wezwa­ła mnie wład­czym i strasz­nym tem­brem gło­su do sta­wie­nia się nie­zwłocz­ne­go przed jej obli­cze. Zdumiony, wystra­szo­ny i cie­ka­wy z opusz­czo­ną szczę­ką wysłu­cha­łem jej eks­po­ze.

Kochany! (tak zaczę­ła) Muszę Cię niniej­szym powia­do­mić o zamie­rzo­nej prze­ze mnie refor­mie nasze­go nie­upo­rząd­ko­wa­ne­go życia mał­żeń­sko-rodzin­ne­go. Od dziś w każ­dej spra­wie będziesz się do mnie zwra­cał na piśmie z dokład­nym wyszcze­gól­nie­niem każ­dej zamie­rzo­nej czyn­no­ści. W opi­sie tym — zgod­nym z wzo­ra­mi pism praw­nych — wyszcze­gól­nisz swe zamia­ry poda­jąc ich uza­sad­nie­nie rze­czo­wo — praw­ne. Jeśli nie będziesz sobie mógł pora­dzić z ich napi­sa­niem, możesz sko­rzy­stać z facho­wej pora­dy biur praw­nych lub (w dro­dze szcze­gól­nych wzglę­dów jako zaj­mu­ją­cy etat męża) po godzi­nach mego urzę­do­wa­nia zwró­cić się do mnie z proś­bą pomo­cy dorad­czej. Tu dołą­czam Ci cen­nik.

Dalszych mądrych słów jej prze­mó­wie­nia dwu­go­dzin­ne­go już nie pamię­tam, bowiem wpa­dłem w otchłań gro­zy przed nowum jakie na mnie cze­ka­ło. Od tej chwi­li nasze życie mał­żeń­sko — rodzin­ne zmie­ni­ło się dia­me­tral­nie. Wszystkich aspek­tów tej zmia­ny nie ogar­niam już pamię­cią, więc zapo­dam tyl­ko parę.

Nad drzwia­mi pokoi i mebla­mi zawie­szo­ne zosta­ły sto­sow­ne napi­sy:
nad drzwia­mi wej­ścio­wy­mi – BIURO POTRZEB ŻYCIOWYCH,
nad drzwia­mi kuchen­ny­mi – STOŁÓWKA ZAKŁADOWA,
nad drzwia­mi poko­ju gościn­ne­go – SALA KONFERENCYJNA,
nad drzwia­mi sypial­ni – POKÓJ RELAKSACYJNY, MĘSKO-DAMSKI,
nad drzwia­mi daw­ne­go poko­ju cór­ki – SALA WYKŁADOWA,
nad łóż­ka­mi — MENWOMEN,
nad drzwia­mi ubi­ka­cji – GABINET ULGI,
na kla­pie sede­su – PUNKT ASENIZACYJNY,
nad drzwia­mi łazien­ki — POMIESZCZENIE HIGIENY INTYMNEJ,
nad wan­ną – NACZYNIE ABLUCJI CODZIENNEJ (godzi­ny uży­wa­nia),
nad kre­den­sem – SPRZĘT KUCHENNY (wykaz zawar­to­ści),
nad zle­wo­zmy­wa­kiem – PUNKT CZERPALNY WODY PRZEMYSŁOWEJ.
Więcej nie pamię­tam.

Wszystkie moje pisma w spra­wach życio­wych, jak: apro­wi­za­cja w środ­ki spo­żyw­cze, ubio­ro­we, rekre­acyj­ne, roz­ryw­ko­we i intym­no-mał­żeń­skie, były zała­twio­ne odmow­nie z powo­du bra­ków popraw­ne­go praw­nie uza­sad­nie­nia. Po pół­rocz­nym okre­sie prób­nym zosta­łem prze­nie­sio­ny w stan odpo­czyn­ku mocą decy­zji admi­ni­stra­cyj­nej do Powiatowego Szpitala dla osób nie­przy­sto­so­wa­nych do życia w znor­ma­li­zo­wa­nym świe­cie porząd­ku publicz­ne­go.

Jeśli ten list dotrze (przez opie­ku­na psy­cho­lo­gicz­ne­go) do Waszej Redakcji, to pro­szę o nie­pu­bli­ko­wa­nie go, bo jak­by go prze­czy­ta­ła moja urzęd­nicz­ka, to gro­zi mi postę­po­wa­nie praw­no-admi­ni­stra­cyj­ne za publicz­ne ujaw­nie­nie intym­nych spraw mał­żeń­skich.

Wincenty Ochędożony

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/11/reforma-systemu-malzenskiego/

Moja rozprawa (niynaukowo) ło Janiele i Dzioble

85/365 - angel vs devil

Łobudziołech się łoń­ski sobo­ty (po gyburt­sta­ku u Śwagra) ze bolą­cym łebym i bolą­com niy­świa­do­mo­ściom cy ist­nie­jom Janioły i dzio­bły. Małom bukwom pisa ło dzio­ble, bo go niy ciyr­pia (jeśli ist­nie­je?). Już łod lot downych, abo jesce downiej­szych, łomia się łeb nad tom spra­wom. Coby iś w jed­na abo dru­go stro­na, musa mieć dowo­dy. Toz mom je. Cy łone majom war­tość nauko­wo cy ino niy­nau­ko­wo. Tego jesce niy wiym. Probuja się je jakoś we moi łepe­ty­nie poukło­dać.

Tu z lewa spi­sa dowo­dy Janielske.
… że Janioły ist­nie­jom:
Tu z pra­wa spi­sa dowo­dy dzio­bel­ske.
… że dzio­bły ist­nie­jom:
Znom rzy­ka­nie do Janioła Stroża, wto­re­go pro­sa coby mie bro­nioł łode złe­go. We Ojcynaszku pro­sa coby mi niy wodzio­ło na poku­sy­nie, a wodzić może ino dzio­boł.
Za syn­ka sucho­łech się Łojca, Matki, w cym pomo­goł mi Janiołek. Ale tyz casym bołech lyni­wy i casym żech uszow dobrze niy umył, co było sprow­kom dzio­bel­skom.
Jagech już na gru­bie robioł, to koż­do zada­no bez sztaj­gra robo­ta wyko­no­łech doku­mynt­nie choć mie żodyn niy wachu­woł. Casami mi się zdo­rza­ło legnąć na feli (deska), a to dzio­boł mi nako­zoł.
Jagech już mioł lipsta,toch ji przoł i niy gaw­co­łech na ink­sze frel­ki, w cym mi pomo­goł Janiołek. Casym żech jed­nak łobro­cioł sie za jakomś frel­kom ze poku­sy­nio dzio­bel­ski­go.
Przeważnie coł­ki gel­tak łod­do­wo­łech moi ślub­ny co mi kozoł Janiołek. Casym jed­nak pora fyni­kow na piwo wle­cia­ło mi za futro we kab­zi, co było ze poku­sy­nio dzio­bel­ski­go.
Do dziś, jak sma­ru­ja chlyb na śnio­da­nie abo wie­ce­rzo, to masło kła­da row­no jak i talar­ki wusz­tu, bo to mo być spra­wie­dli­wie dlo mie i moi ślub­ny jak mi nako­zu­je Janiołek. Ale casym jakiś tala­rek wusz­tu wla­tu­je mi nad­pro­gra­mo­wo do gym­by, co mi pod­po­wia­do tyn cor­ny.

Takich i podob­nych (casym waż­niej­szych) falow mom do dziś dużo.Niy moga się z tym dać rady. Roz jezech porzom­ny, a roz wykwiy­lom, cho­by wy mie wstą­pioł tyn cor­ny. A fakt, iz łobie moje stro­ny som real­ne, dopro­wo­dzo mie do wiel­ki kon­ster­na­cji i co noj­gor­sze — skło­nio mie do przi­ję­cio świa­to­ło­glą­du uzna­ją­ce­go, iz we świe­cie ist­nie­jom moce dobre — Janioły i złe moce – dziobły.Cy jest to zgod­ne z wolom Ponbocka, tak na rich­tig łorzec we ty para nauko­wo roz­pra­wie niy pora­dza. Szukom jaki­goś pro­mo­to­ra coby mi we gowie te rze­cy porzom­nie poukłodoł.Szanowni czy­tel­ni­cy, jak mocie jakiś do nie­go adres mailo­wy, to mi go wciep­cie na tyn nowo­mod­ny inter­ne­to­wy hyde­park. Pyrsk!

Jorguś ze Piekor

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/11/moja-rozprawa-niynaukowo-lo-janiele-dzioble/

Maruda

13.Pedestrians.Downtown.L.NW.WDC.13mar07

Widza, co łod rana słoń­ce piyk­nie świy­ci,
ubroł­żech sie gib­ko, wysy­po­łech śmie­ci.
Staryj dołech dziób­ka coby humor mia­ła,
zje­dli­my śnio­da­nie, wypił­żech bon­ka­wa.
Poszedżech na szpa­cyr – nogom ruchu trze­ba,
byda słu­chać ptosz­ków, dzi­wać sie na drze­wa.
Spotkołech som­sia­da co kajś gib­ko pyn­dzi,
zatrzi­moł sie, stenk­noł i ło zdro­wiu men­dzi.
Pado, co go strzy­ko, pod łopat­kom kłu­je
i na swo­je zdro­wie łokrop­nie pomstu­je.
A że reu­ma­ty­ka skren­co mu kola­na,
bóle mo łokrop­ne wie­czo­rem i z rana.
I mo herc­kle­ko­ty, gowa go durś boli,
dochto­rów wyzy­wo łod hyc­li, goro­li.
Godom mu co zdro­wo wyglon­do na gym­bie,
a łon mi tak na to, co go boli w zym­bie.
Chciołech go pocie­szyć, tro­cha pofi­glu­wać,
coby chop się pośmioł musza pobło­zno­wać:
… a wiy­cie som­sie­dzie, dochto­ry pada­jom
jak boli – żyje­cie i wos niy bada­jom.
A łon mi blu­ko­ce co go w pier­siach dusi
i żodyn już dochtor badać go niy musi.
Farona kan­de­go! To zrzynd­ne cho­pi­sko!
Łozorym tak kła­pie, jak cepem w kle­pi­sko!
Jak dłu­żyj posu­chom to som byda cho­ry,
ze zło­ści na gym­bie zro­bioł­żech sie bio­ły!
Łon mi tupli­ku­je, co go w brzu­chu morzy,
no to jo mu na to: … wysu­chom nie­sko­rzy.
Tera musza lecieć, baba na mnie cze­ko…
Przed takim maru­dom jo wart­ko ucie­kom.
A tak faj­nie było, dziyń sie piyk­nie zaczoł,
bez tego pie­ro­na już sie prze­ło­na­czoł.
Co to za cho­pi­sko, co durś jeno waje,
wola już jak baba robi ze mnom haje.
Niy ma nic gor­sze­go jak człek jest marud­ny
i choć­by był gryf­ny – robi sie paskud­ny.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/11/maruda/