Przy bankomacie

Cash Machine

By zro­bić zaku­py potrzeb­ne zło­tów­ki,
więc chcę z ban­ko­ma­tu wybrać część gotów­ki.
A przed ban­ko­ma­tem kolej­ka jest duża,
każ­de­go cze­ka­nie nie­zmier­nie już wku­rza.
Stanęłam więc sobie cier­pli­wie cze­ka­jąc,
tak jak więk­szość sta­czy pie­nię­dzy nie mając.
Czekają tu panie, pano­wie, mło­dzień­cy,
jed­ni drep­cą w miej­scu, inni klną jak szew­cy.
Każdy nie­cier­pli­wie patrzy na klien­ta,
co na samym przo­dzie mio­ta się i stę­ka.
Czy wło­żył już kar­tę? Czy numer już wybił?
Zaczyna od nowa! Pewnie się pomy­lił!
Kolejka jęk­nę­ła, drżą ręce peten­ta,
niech szyb­ko zaczy­na, niech się opa­mię­ta!
Klient kar­tę wło­żył lecz wycią­gnął port­fel,
kolej­ką zatrzę­sło — czyż­by jakiś for­tel?
Drżącymi ręka­mi wycią­ga papie­rek
na któ­rych malut­kich jest kil­ka cyfe­rek.
Sięga do kie­sze­ni, dru­gą prze­szu­ku­je,
kolej­ce ze zło­ści krew w żyłach buzu­je.
W koń­cu z mary­nar­ki etui wycią­ga,
oku­la­ry ubrał, cyfrom się przy­glą­da.
A oczy kolej­ki jarzą się wście­kło­ścią,
ktoś zaklął pół­gło­sem, ktoś par­sk­nął ze zło­ścią.
A przy ban­ko­ma­cie facet pra­wie w drgaw­kach,
pot kro­pla­mi ście­ka, łyd­ki drżą w nogaw­kach.
Wyciąga chu­s­tecz­kę, soczew­ki prze­cie­ra,
a resz­cie peten­tów mord z oczu wyzie­ra.
W koń­cu powo­lut­ku cyfra po cyfer­ce
wystu­kał swój numer – gło­śno bije ser­ce.
Czy ban­ko­mat przy­jął? Czy for­sę wypła­ci?
Kolejka zamar­ła, sły­chać szept dwóch bra­ci:
„… chodź lepiej na piwo, bo mnie szlag tu tra­fi,
facet ban­ko­ma­tu użyć nie potra­fi…”
Wtem pomruk maszy­ny usły­sza­no cichy,
jak­by się pie­ści­ły dwie cyno­we michy.
I sze­lest papier­ków… pie­nią­dze, pie­nią­dze!
Zaspokoił facet mate­rial­ne żądze!
Wsunął do kie­sze­ni świe­żut­kie bank­no­ty,
nawet na uśmie­szek nabrał już ocho­ty.
Zdjął swe oku­la­ry, chu­s­tecz­kę też scho­wał
i sprę­ży­stym kro­kiem w dal odma­sze­ro­wał.
Kolejka leciut­ko do przo­du ruszy­ła,
a dziew­czy­na w mini bar­dzo się zmar­twi­ła.
Bo wie, że w nią teraz wpa­trzo­ne są oczy,
uśmiech na jej twa­rzy zja­wia się uro­czy.
Drżącymi rącz­ka­mi szu­ka w swej toreb­ce,
jak nie znaj­dzie kar­ty kolej­ka ją zdep­cze.
Już sły­chać pomru­ki, tłum ludzi napie­ra,
dziew­czę szczu­płą dło­nią pot z czo­ła wycie­ra.
Ja już w wyobraź­ni jako pierw­sza byłam
i w zde­ner­wo­wa­niu pra­wie się spo­ci­łam.
Swędziało mnie cia­ło, draż­nił mnie swe­te­rek,
kar­ta mi wypa­dła, nie zna­łam cyfe­rek!
Prawie zapo­mnia­łam po co tutaj przy­szłam
i nie wytrzy­ma­łam… i z kolej­ki wyszłam!

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/10/przy-bankomacie/

Ogłoszenie

OgłoszenieCzytam na słu­pie ogło­sze­nie:
… zagi­nął mały pie­sek.
Znalazcę pro­szę o zwrot zgu­by…
A mnie gdzieś ucie­kła mło­dość.
Może ktoś widział lub zna­lazł?
Miała ide­al­ną figu­rę
i pięk­ną mło­dą twarz.
Była taka weso­ła i rado­sna,
lubi­ła się śmiać i tań­czyć.
Bardzo za nią tęsk­nię
i chcia­ła­bym ją odzy­skać.
Temu kto mi ją odda
dam wspa­nia­łą nagro­dę –
dzie­sięć pro­cent zna­leź­ne­go.

Właścicielka

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/10/ogloszenie/

Gdzie te chopy?

NBC being window silly

W sobo­ta łod rana wzie­łach sie za porzond­ki. Tepichy sto­ły już kole dźwie­rzy coby mój roz­to­mi­ły cho­pek je wyklu­poł. Wyszłach przed chau­pa. Patrza, a som­siad­ka Trudka cho­wo sie za krzo­ki kole moje­go pota. I robi takie rze­cy coch łoczy szy­ro­ko łotwar­ła.
— Trudka! A co ty tam wyno­kwiosz?!
Trudka wej­rza­ła na mnie i zaczła machać ren­ko­ma.
— Co ty chcesz? — spy­ta­łach sie kam­rat­ki wiel­ce zadzi­wio­no.
Trudka wysko­cy­ła z krzo­ka i wpa­rzy­ła do moigo antry­ja. Mało mie nie roz­strza­ska­ła. Na szczyń­ście łopar­łach sie ło tepi­chy i boło mient­kie lon­do­wa­nie na dyli­nach. Jakoś żech sie pozbiy­ra­ła i wiel­ce wner­wio­no ruszy­łach do Trudki.
— Ogupłaś! Cosik ci sie w twoi łepe­ty­nie poprze­sta­wia­ło?!
— Może poprze­sta­wia­ło, bo Zefel mie zdra­dzo!
Jezderkusie! Zefel? Toć to taki porzond­ny chop! Niemożebne!
— A skond ty ło tym wiysz? Pedzioł ci wto?
— Niy, ale pedzioł co idzie anglo­wać, a poszoł w dru­go stro­na. I tak świ­dro­woł, czy za nim nie ida no i wiysz kaj poszoł?
— Do chau­py łod Karlika
No to coś na rze­cy jest. Karlik to mój som­siod z dru­giej stro­ny. Ale prze­ca Zefel nie zdra­dzo Trudki z Karlikiym wto­ry jest gdow­cym. Cosik mi to nie pasu­je.
— A kaj jest twój cho­pek? — pyto Trudka.
— Kajś poszoł, a mioł tepi­chy klu­pać
Stoły my w tym antry­ju i nogle moja kam­rat­ka wrza­sła:
— Już wiym! Idziymy do chau­py Karlika i wej­rzy­my bez łok­no. Może cosik uwi­dzy­my?
— Blank na mózg ci padło. Momy kukać bez cudze okno?
— Nie cudze, jeno Karlikowe. Jak nic nie łobo­czy­my to sie wró­cy­my.
No nie wiym. Mom wła­zić z Trudkom do zogród­ka i pod­glą­dać som­sia­da? A jak Karlik nos obo­czy i wezwie poli­cy­jo? Ale kam­rat­ce trza pomóc.
— Dobra. Idymy
Wlazły my do Karlikowego zogród­ka. Badyle tam takie co nos pra­wie nie było widać. Nogle łotwar­ły sie dźwie­rza i sta­noł w nich Karlik. Za nim wyszoł mój chop i Zefel. Pitły my w krzo­ki, coby nos nie doj­rze­li. Ale źle my wybra­ły. Jeszcze war­ciej my z tych krzo­ków wysko­czy­ły. Pokrziwy tak nos wyszczy­pa­ły, co z wrza­skiym ucie­kły my na uli­ca. Gańba była jak dio­bli. Bo co my mia­ły pedzieć jak pyta­li cza­mu wla­zły my w kar­li­ko­we krzo­ki?… A cho­py? Grali u som­sia­da w szka­ta.
Jak tera widza Karlika eli Zefla to niy wiym kaj mom sie podzioć z tyj gań­by. Myśla, co swo­im chop­kom trza wie­rzyć. A Trudka niy mo let­ko, bo jak Zefel bie­re swo­ja angla to patrzy na swo­ja ślub­no i pado:
— Ida do lip­sty…

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/10/gdzie-te-chopy/

Fajno para

Elderly Couple

Miołżeś lot dwa­dziy­ścia i fryz jak Belmondo,
tero na twyj gowie jedyn wos sze­lon­to.
Byłżeś mój cho­pecz­ku jak Apollo gryf­ny,
tera jeno ostoł wiel­ki mień­sień piw­ny.
Muskle takie wiel­kie jak pien­ty kopru­cha,
a sil­ny żeś chop­ku jak ta mało mucha.
Wdycki mi nie godej żech gru­bo i sta­ro,
bo żeśmy som oba naj­faj­niej­szom parom.

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/10/fajno-para/

Trómpyjtka

Elephant!

Wiycie, nôj­ba­rzij bodla­we sóm… zawdy baby. Łóne pora­dzóm cho­pa do gla­cy doklu­dzić, coby już niy gôdać cosik barzij łosz­kli­we­go. Przitrefiyło sie to kiej­sik moji­mu kam­ra­to­wi Bercikowi łod Majzlinyj. Tak ci go jego baba szty­cho­wa­ła, tak ci mu prze­cie­po­wa­ła bele co, iże chop niy szczi­môł i wybrôł sie do dochto­ra.
– Panie dochto­rze! Móm pie­róń­skô utro­pa…
– A ło co sie roz­łaj­zi panie Bercik? – spy­tôł opa­ter­nie dochtór.
– Anó, musie­li­by­ście mi cosik dać na to, coby tyn mój chop­ski inte­res bół decz­ko dug­szy…
– Nó, na to, panie Bercik, niy ma żôd­nyj medi­ci­ny, ale moga wôs ski­ry­ró­wać do taki­go laza­ry­tu, kaj wóm tyn… chop­ski inte­res… prze­szczy­pióm na srog­szy…
– Niy gôdej­cie dochto­rze… kaj, i kiej byda tam móg sie zaklu­dzić? – pytô ura­do­wa­ny Bercik.
Dochtór dôł Becikowi skiy­ro­wa­ni na ope­ra­cjô. Bercik poszôł do laza­ry­tu a tam ci mu zbaj­stlo­wa­li tyn moder­ny prze­szczyp… przisz­naj­do­wa­li mu mia­sto jego ciu­li­ka tróm­pyj­ta łod ele­fan­ta. Nó, moż­no niy takô blank sro­gô tróm­pyj­ta, ale tróm­pyjt­ka łod taki­go maluś­ki­go ele­fant­ka.
Tak jako­sik pôra dni niy­sko­rzij przi­kwanc­kôł sie juzaś do nasze­go knap­sza­ftu, do swo­ji­go dochto­ra ale ze sro­gim ślim­ta­niym.
– Panie dochto­rze! Musicie mi panocz­ku zarôz­ki, w te piyn­ty uchlast­nóńć ta tróm­pyjt­ka!
– A cza­my? Co ie sta­nó­ło? Niy popra­wió­ło sie wóm poży­cie ze waszóm sta­róm, abo co?
– Niy, niy ło to sie roz­łaj­zi…
– Nó, tóż ło co idzie?
– Wszyjsko ze mojóm sta­róm bóło dobrze, pora­dzió­łech ji yntlich wygo­dzić…
– Nó, to wszyj­sko jes do porzónd­ku Panie Bercik, prôw­da?
– Ja, ale moge­cie sie panocz­ku wysta­wić wie­lach jô sko­rzij jabek… do rzi­ci nafo­lo­wôł?

Ojgyn z Pnioków

Permalink do tego artykułu: http://kopruch.blazejczak.eu/2011/10/trompyjtka/